|
 Στις 18 Ιανουαρίου μια επταμελής ομάδα ξεκίνησε από την Ελληνική Χριστιανική Εκκλησία για την Ινδία, και πιό συγκεκριμένα για την πόλη του Coimbatore.
Πρώτη στάση η Κωνσταντινούπολη γνωστή και ως Istanbul . Εκεί μας περιήγησε η αδελφή Mural η οποία ήταν πέρυσι μαζί μας ως φοιτήτρια με το πρόγραμμα ‘Erasmus’. Μετά απο 8 ώρες ταξίδι φτάσαμε στην επόμενη στάση το Mumbai.
Εκεί η μυρωδιά μας βρήκε πριν ακόμα προσγειωθούμε και η εικόνα δίπλα από το διεθνές αερολιμένα της Mumbai ήταν σοκαριστική, παιδιά να παίζουν ανάμεσα σε παράγκες λίγα μέτρα μόλις από τον αεροδιάδρομο. Μετά από δεκάλεπτη διαδρομή με λεωφορείο φτάσαμε στο αεροδρόμιο εσωτερικών πτήσεων της Mumbai, από εκεί 4 ώρες αργότερα απογειωθήκαμε για τη ‘μικρή’ πόλη του Coimbatore, με πληθυσμό τεσσάρων εκατομμυρίων ανθρώπων, μια πόλη γεμάτη Πανεπιστήμια και είδωλα.
Στις 20 Ιανουαρίου φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Coimbatore, ένα αεροδρόμιο που θύμιζε σκηνές από παλιά Ελληνική ταινία, χωρίς περίφραξη, με τρακτέρ να ρυμουλκούν τα βαγόνια με τις βαλίτσες και χώματα παντού. Από εκεί μας παρέλαβαν οι καλοί μας φίλοι ο Chris και ο αδελφός του ο Terry Prakasam με ένα βαν 12 θέσεων. Η διαδρομή για το βιβλικό κολέγιο που θα μέναμε ήταν μια πολύ παράξενη εμπειρία.
Η εικόνα του οδικού δικτύου και του τρόπου που οδηγούν σε αυτό είναι παρόμοια με τα συγκρουόμενα του λούνα παρκ, καθώς σε δύο λωρίδες συνυπάρχουν λεωφορεία, αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, κάρα που σέρνονται από βόδια και πεζοί. Τα λόγια των φίλων μας πιστεύω δίνουν μια σαφή εικόνα της ‘λογικής’ τους (αν μπορεί να θεωρηθεί λογική) - ‘αν χωράς μπαίνεις’ και ‘υποχωρεί ο μικρότερος’.
Την πρώτη ημέρα μας άφησαν να ξεκουραστούμε από το ταξίδι στο βιβλικό κολλέγιο που μέναμε. Εμείς μετά από καμία ώρα, και αφού είχαμε τακτοποιήσει τα πράγματα μας, πήγαμε σε μια από τις πολλές συναθροίσεις του ‘ξυλουργικού σχολείου’ που φιλοξενείται εκεί. Εκεί τους μαθαίνουν την τέχνη της ξυλουργικής και παράλληλα τους διδάσκουν για τον Ιησού και το Ευαγγέλιο. Έτσι Μουσουλμάνοι και Ινδουιστές μαθαίνουν έναν τρόπο να βγάζουν τα προς το ζειν και επιπλέον μαθαίνουν και το δρόμο του μόνου ζωντανού Θεού.
Την πρώτη Κυριακή επισκεφθήκαμε την ‘κεντρική’ εκκλησία του IPA (Indian Pentecostal Assemblies), όπως ονομάζεται η αδελφότητα εκκλησιών που έχει ιδρύσει πάνω από 420 εκκλησίες στην Ινδία και τις γύρω χώρες, και πάνω από 40 διαφορετικά ιδρύματα για παιδιά και ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Η κεντρική αίθουσα χωρούσε περίπου 2.000 άτομα και ήταν φυσικά γεμάτη. Τα μέλη της εκκλησίας είναι πάνω από 4.000 και γίνονται κάθε Κυριακή πρωί 5 συναθροίσεις στις 3 αίθουσες που στεγάζονται. Εκεί στη κεντρική αίθουσα, και αργότερα σε μια από τις μικρότερες αίθουσες (των 200 ατόμων) που ήταν γεμάτες, κάναμε από 2 παντομίμες τη φορά και μοιραστήκαμε τα νέα μας από την Αθήνα.
Από τη Δευτέρα μέχρι την Πέμπτη τα πρωινά βάφαμε ένα ορφανοτροφείο και τα απογεύματα επισκεπτόμασταν κάποια από τα ιδρύματα και σχολεία που χρηματοδοτεί το IPA, κάνοντας παντομίμες και συμμεριζόμενοι το Ευαγγέλιο. Ανάμεσα σε όλα τα ιδρύματα ξεχώρισε το ‘χωριό των λεπρών’. Αυτό είναι μια συνοικία που έχτισε το IPA σε συνεργασία με κάποιες ιεραποστολές για τους ανθρώπους με λέπρα, όπου μπορούν να φτιάχνουν μικρά χειροποίητα αντικείμενα και να τα πουλάνε για να παράγουν κάποιο εισόδημα για τις καθημερινές τους ανάγκες. Εκεί έχουν και μια εκκλησία την οποία έχει αναλάβει ένας ποιμένας από την κεντρική εκκλησία. Την Παρασκευή μας περιήγαγαν σε ένα σαφάρι επάνω σε ελέφαντες μέσα στην ζούγκλα και το απόγευμα πήγαμε σε ένα ορφανοτροφείο όπου μας δόθηκε για μια ακόμη φορά η ευκαιρία να κάνουμε παντομίμες, να συμμεριστούμε μαζί τους το Ευαγγέλιο μέσα από ιστορίες της Αγίας Γραφής, να παίξουμε μαζί τους για αρκετές ώρες, καθώς και να φάμε στο σπίτι του ποιμένα που ήταν μέσα στο ορφανοτροφείο.
Το Σάββατο διακονήσαμε στο ετήσιο συνέδριο που είχε διοργανώσει η κεντρική εκκλησία και κάναμε ένα εργαστήρι διδάσκοντας όσα ξέρουμε για την παντομίμα ως εργαλείο ευαγγελισμού. Αργά το απόγευμα είχαμε την ευκαιρία να διακονήσουμε και στο βιβλικό και να τους λύσουμε κάποιες απορίες που είχαν για την Ελλάδα και κάποιες ελληνικές λέξεις της Καινής Διαθήκης.
Την τελευταία ημέρα ταξιδέψαμε σε δυο απόμερες εκκλησίες στις οποίες είχαμε αναλάβει όλη την συνάθροιση και είχαμε την ευκαιρία να δούμε ανθρώπους που ταξιδεύουν με τα πόδια αρκετά χιλιόμετρα, καθώς δεν υπήρχαν λεωφορεία και αυτοκίνητα να τους φέρουν. Νωρίς το απόγευμα και μετά από πολύ κούραση, αλλά πολλές ευλογίες και πνευματικές εμπειρίες, πήραμε το δρόμο του γυρισμού που θα μας έβγαζε πίσω στην πανέμορφη χώρα μας, 18 ώρες αργότερα.
Ένα περιστατικό που συνέβηκε το διάστημα που βρισκόμασταν εκεί με έκανε πραγματικά να Δοξάσω τον Θεό για την ελευθερία που έχουμε στην Ελλάδα να συμμεριζόμαστε τα καλά νέα του Ευαγγελίου. Την έκτη ημέρα στη μία τα μεσάνυχτα άρχισαν να χτυπάνε όλα τα τηλέφωνα της οικογενείας Prakasam καθώς οι αρχές στο αεροδρόμιο της Mumbai είχαν απελάσει τους δύο υπευθύνους ευαγγελιστικής ομάδας από μια χώρα της Ευρώπης επειδή εκείνοι κατά την προηγούμενη τους επίσκεψη είχαν κηρύξει το Ευαγγέλιο σε μια εκστρατεία. Μάλιστα τον Ινδό ποιμένα που φιλοξενούσε την εκστρατεία τον έπιασε η αστυνομία και τον ξυλοκόπησε άγρια και τον εκφόβισαν να μην επαναλάβει ποτέ κάτι παρόμοιο. Ο αδελφός David Prakasam, υπεύθυνος του IPA και διοργανωτής της εκστρατείας, έπρεπε να πάει και να κηρύξει σε αμέτρητες συναθροίσεις και να καλύψει για τους δύο ευαγγελιστές που απελάθηκαν.
Δοξάζουμε το Θεό για την ελευθερία που ζούμε στη χώρα μας, όμως καλούμαστε να την ‘εκμεταλλευτούμε’ και να κηρύξουμε για το Έλεος, τη Χάρη και την Τέλεια Αγάπη του Θεού σε όλους όσους μας ακούν.
Η χάρη του Κυρίου μας ας είναι με όλους μας.
|
